14 April 2012

Αλέξανδρος Φιλιππάκης - σε αναμονή


το τραγούδι με το οποίο συνοδεύω το εκπληκτικής ομορφιάς ποίημα του φίλου Αλέξανδρου Φιλιππάκη είναι από τα πολύ αγαπημένα μου και απο τις πρώτες μου αναρτήσεις στον artmaniac 
η πλάκα ειναι ότι δεν μπόρεσα ποτέ να κατανοήσω τα λόγια (και κανένας άλλος απ όσους έχω αποτανθεί)...ειναι αυτό όμως που ονομάζουμε mood-feeling και ετσι αν το δει κανείς το τραγούδι μου δημιουργεί το ίδιο mood με το γραπτό του Αλέξανδρου...κραυγή...ναι ρε κραυγή και ....ας μη μας ακούει κανείς

οι εικόνες στο βιντεο είναι ζωγραφιές δικές μου από το 2005...έκτοτε μετα απο αυτά δεν ζωγράφισα ξανά.....

κάτι που πρέπει να αναφέρω είναι ότι Ad-Lib είναι περιοχή του Tobruk στην Β.Αφρική και εκεί είχε τις αποθήκες του ο Romell και καταστρέφοντας τες οι σύμμαχοι κέρδισαν στον ουσιαστικά τον Β'ΠΠ. Ο πατέρας μου Μάρκος Βουτσάς συμμετείχε στο τότε εγχείρημα των συμμάχων με το αντιτορπιλλικό Πίνδος. Είχε παρασημοφορηθεί δε γι αυτό από τον Αγγλο στρατηγό Μοντγκόμερυ...

.................................................................................................................................................

το σχόλιο μου στην ανάρτηση του Αλέξανδρου στο blog του
"και γαμώ τις αναρτησεις...ειλικρινά μ εκανες να κλαψω..."
σάτυρα ολκής...φιλοσοφία...προβληματισμός...πικρία...και τόσα άλλα σ ένα εκπληκτικό γραπτό με πολλούς αποδέκτες...άλλοι θα το πάρουν έγκαιρα το μήνυμα
άλλοι ποτέ...εγώ έκλαψα...γιατί;...θα μου το πει ο ψυχίατρος




Σε αναμονή

Δεν είχα προλάβει και να πω πολλά
Άκουγα τον ένα, άκουγα τον άλλον
ώσπου μου τέλειωσε ο διαθέσιμος ο χρόνος
Κι όπως οι υπόλοιποι αφηρημένοι
όλοι οι στον κόσμο τους αποσυρμένοι
οικονομία δεν έκανα στις στιγμές μου
Δεν έκανα...

Τη μια σκεφτόμουν τη λύπη μου να διηγηθώ
σε υπνωτισμένα ακροατήρια
την άλλη να χύσω πάνω τους χολή και ξύδι
άλλοτε μια σκέψη αλλόκοτη φωναχτά να πω
κάπως να βγω από το ίδιο καζάνι όπου βράζουμε όλοι
καθώς πίστευα πως διαφέρω
Ναι, πίστευα...

Απάντηση όμως στο "τι ήμουν, ποιος υπήρξα;"
- έστω και λάθος- έπρεπε να πάρω
Θα μελετήσουν είπαν, λοιπόν, το βίο μου
ενδελεχώς στο Ανατομικό Τραπέζι:
οι μέντορες τής Ηθικής, οι υπηρέτες τής Αλήθειας
μερικοί τής Τέχνης κριτικοί κι άλλοι πολλοί σπουδαίοι
Ως τότε με σκεπάσαν και μ' αφήσαν στο τραπέζι
τόσο πολύ καιρό που σκέφτομαι
πως κάποιος με εμπαίζει
Ναι, με εμπαίζει...








No comments: