02 June 2012

Γιώργος Βουτσάς - Χάρτινα καραβάκια


Τι μένει τελικά από την ξεφτίλα τη ζωή; 
Μόνο κάποιες θύμισες κι αυτές από την παιδική μας ηλικία ...
Μεγάλωσες;...
Μαγαρίστικες!

πάμε στο ποίημα...



  Χάρτινα καραβάκια  
.................................................




Τα Φθινοπωρινά Κυριακάτικα απομεσήμερα

συνηθίζαμε να πηγαίνουμε
ένα περίπατο με τον πατέρα.


Του έδινα με εμπιστοσύνη

το χεράκι μου
και τον άφηνα να με οδηγεί.


Πολύ όμορφο και συνάμα άγριο,

τότε,
το τοπίο στην παραλία "Ροδιές".


Σχηματισμοί βράχων μέσα στη θάλασσα

και στην παραλία ,
πολλές μικρές ζεστές λιμνούλες.


Ο φίλος ήλιος αντανακλούσε

στις επιφάνειες
και το δροσερό αγέρι
μας θύμιζε την λυτρωτική αγάπη
της φύσης.


Εκεί παίζαμε και κάναμε μπάνιο

τα μικρά παιδιά με ασφάλεια
και γλυτώναμε εκείνο το
" μην πάτε στα βαθιά θα πνιγείτε ! "


Τσαλαβουτούσαμε σαν καβουράκια!



Μα τώρα το καλοκαίρι πέρασε

και με τον πατέρα κάναμε άλλα πράγματα.


Φτειάχναμε μικρά χάρτινα καραβάκια,

τα ρίχναμε στο νερό
και με χαρούμενα βλέμματα
τα κοιτούσαμε να απομακρύνονται...


Κάποια στιγμή

τα χάναμε από τα μάτια μας
.
Άλλα γιατί άντεχαν και συνέχιζαν το ταξίδι
και άλλα γιατί διαλύονταν στο νερό...


Ακριβώς όπως και οι ζωές μας...


.....................................................................


Γ/Β Στην μνήμη του πατέρα μου Μάρκου.








No comments: