17 Μαρτίου 2012

Φώτης Αγγουλές - " προσευχή "(;)




 Φώτης Αγγουλές ( 1911-1964
στη σελίδα του  Νίκου Σαραντάκου http://www.sarantakos.com/liter/aggoules.html υπάρχει πολύ υλικό για τον ποητή. εμένα με δένουν πολλά μαζί του καταγωγή (αυτός ήταν από το Τσεσμέ Μ.Ασίας και ο πατέρας μου Μάρκος Βουτσάς από την Αγία Παρασκευή του Τσεσμέ ένα ψαροχώρι λιγα χιλιόμετρα βορειότερα) ιδεολογία και το ότι στον Β.Παγκόσμιο Πόλεμο ήταν συγκρατούμενος με τον πατέρα μου σε στρατόπεδο συγκέντρωσης κατά το κίνημα της Μ.Ανατολής του ναυτικού.
όταν είμουν μικρός ο πατέρας μου μου διηγούταν περιστατικά από τον καιρό του πολέμου και πολλές φορές αναφέροταν στον ποιητή και συγκρατούμενο του Φώτη Αγγουλέ.
μου είχε μάθει το ποίημα που παραθέτω και εγώ το είχα βάλει βαθειά μέσα μου γιατί με ελάχιστους στίχους ο Φώτης κατόρθωσε να βγάλει προς τα έξω ολη του την ανθρωπιά και την " οικολογική" του ευαισθησία. είναι ένα ποίημα που δεν το έχω βρεί κάπου μέχρις στιγμής.
έτσι δεν γνωρίζω και τον τίτλο του...προσωρινά θα το ονομάσω " προσευχή "
μόνο η σπαρακτική μουσική του μεγάλου Δημήτρη Λάγιου μπορεί να σταθεί δίπλα σ αυτό το ποίημα




" προσευχή "(;)

κρύο, χειμώνας, παγωνιά,
όξω η βροχούλα κλαιει
φύλαγε θέε μου τα πουλιά
που μείνανε χωρίς φωλιά
και τους αλήτες που γυρνούν
στους δρόμους δίχως στέγη.




Μάρκος ο πατέρας μου (Αλεξάνδρεια-1942)
Φώτης Αγγουλές




μς αυτή την ανάρτηση αποτίω φόρο τιμής στη μνήμη του Φώτη (θα ακολουθήσει μεγάλο αφιέρωμα) αλλά και στον πατέρα μου Μάρκο Βουτσά

γιώργος βουτσάς - Όλος ο κόσμος είναι δικός σου


ένα απ'ο τα καλλίτερα ορχηστρικά με κύριο όργανο το μπουζούκι.
από τα πολύ αγαπημένα μου τραγούδια που παρά το "άσχετο" θέμα του μου φέρνει πάντα δάκρυα όταν το ακούω...
το μουσικό αυτό θέμα το είχα ορφανό από ποίημα αλλά σκαλίζοντας τα δικά μου στους στιχους
βρήκα ενα που του ταιριάζει αυτή η "φορτισμένη¨ατμόσφαιρα που δημιουργεί ο μέγιστος Μάνος.

 το ποίημα επίκαιρο...και για πολλά χρόνια ακόμα...



 Όλος ο κόσμος είναι δικός σου 



Βλέμμα απλανές,στενάχωρο,
μια πίκρα απλωμένη...
Σε κοίταξα
και σου είπα κοφτά:

Γιέ μου αγάντα

Κεφάλαιο τραγικό
στη ζωή η ξενητειά,
μα πάνω απ' όλα
βάλε την αξιοπρέπεια,
και την αυτοεκτίμηση


Σε διώχνει η πατρίδα
και σε πετά σαν το σκουπίδι
μα γιέ μου σύ
αυτό να έχεις πάντα
μέσα στο μυαλό σου:
Εσύ σαι όλος ο κόσμος
και όλος ο κόσμος είναι δικός σου


γιώργος βουτσάς - ζωγραφική 004






πάμε λίγο πίσω χρονικά όταν με την αγαπημένη σου πήγαινες σε κάποιο εστιατόριο με στύλ κατάλληλα διαμορφωμένο για να "βγεί" ο όποιος ρομαντισμός μακρυά από τη βοή και τα "μαχαιροπήρουνα"...και βέβαια ο χορός μαζί της με ένα βαλς...το ζευγάρι ντυμένο για την περίσταση...






το βίντεο το έφτειξα ενα σημαδιακό μήνα της ζωής μου ( στην κυριολεξία ) και προσπαθούσα να εκφραστώ διαλέγοντας ένα μουσικό θέμα που θα με έβγαζε από το " λάκκο μετα φίδια "
νομίζω το πέτυχα...απολαύστε τον μέγα Σοστακόβιτς!







Κινηματογράφος - Το Τανγκό Του Έρωτα






ένα όμορφο "διάλειμα" με το "Tangο του έρωτα"...ειναι παραγγελιά...

15 Μαρτίου 2012

Ανδρέας Εμπειρίκος - Διεθνές


Ο Ανδρέας Εμπειρίκος μελοποιημένος από τον Νίκο Λαρυγγάκη το 1987 στο άλμπουμ ''Τα πτερά του Μοντεζούμα'' στην ποιοτική ''Λύρα''
Το ποίημα ονομάζεται ''Διεθνές''.



πίνακας με μαύρα μολύβια...τον ζωγράφισα με μεγάλη συγκίνηση...ειναι γεγονός...αναμνήσεις νεότητας...ιδεών...απογοητεύσεων...αλλά δεν μας έχουν μείνει και πολλά...ας είναι...κάποια άλλη φορά...














η φωτογραφία είναι από το TIME







Άρτσι Σέπ-Archie Shepp στο Half Note 2002-Παστέλ-2002









Αυτόν τον πίνακα τον ζωγράφισα από το συνοδευτικό εισόδου στο Half Note Jazz Club Athens
εκπληκτικός καλλιτέχνης! (τσίμπησα και αυτόγραφο πάνω σε cd του.

12 Μαρτίου 2012

Ιάσων Ιωαννίδης - Απόβροχο



 Απόβροχο

 Δειλινό.Απόβροχο.
Διάφανα δένδρα.
Διάφανα βουνά.
Το σώμα σου στο βάθος μιάς γαλήνιας θάλασσας.
Φοβάμαι να κινήσω και τα χείλια μου
μήπως θολώσω τα νερά
και σε χάσω.




11 Μαρτίου 2012

γιώργος βουτσάς - ζωγραφική 001


                                                                            

αντιγραφή με μολύβια από φωτογραφία του μεγάλου Οικονομόπουλου. τη φωτογραφία την ειχα βρεί στο περιοδικό ΖΟΟ (καταπληκτικό περιοδικό αφιερωμένο στο ροκ'ν'ρολ,που έβγαλε μόνο 21 μηνιαία τεύχη απο 1996(;) τα οποια εχω όλα) Ειναι φωτο αναφερόμενη στον πόλεμο στην Γιουγκοσλαβία.παρατηρήστε τα κατεστραμμένα σπίτια τις τρύπες απο τις σφαίρες στους τοίχους.αυτοί οι λαοί εχουν τη μουσική στο αίμα τους ,ειναι ευαίσθητοι,θαραλλέοι και στην καταστροφή απαντούν με τραγούδια.τρομερή εικόνα και παρά την πολυπλοκότητά της απεφάσισα να τη ζωγραφίσω με μολύβι.
οτι μπορεσα έκανα.την παραθέτω πρώτη γιατί είνα και το σήμα του blog.









είναι γεγονός οτι αυτή η σκεπή με ταλαιπώρησε...ας είναι όμως.







γιώργος βουτσάς - δυό ζωγραφιές













Υπάρχει μια πολύ πικρή ιστορία πίσω από αυτό το ζωγραφικό μου έργο και απο το επόμενο....


                   
12/03/2005 νύχτα σαββάτου τα ζωγράφισα και μετα τέσσερεις μέρες πέθανε η σκυλίτσα μας η Τία ...Το απόγευμα του σαββάτου την κυνηγούσα να την φωτογραφίσω οπου στεκόταν...λες και ειχα προαίσθηση...το βράδυ ζωγράφισα αυτά...απο τότε εφτειαξα μόνο ενα πίνακα...







                                                      

Ιάσων Ιωαννίδης - Ήρθε το νερό


                                           






Ήρθε το νερό

Ήρθε το νερό μουγγρίζοντας,
σάν τον ταύρο του χωριού μας,
τον Καρά.
Ήρθε το νερό,αφρίζοντας
σαν το άτι του χωριού μας,
τον Σαρή.
Ήρθε το νερό κι απλώθηκε
σαν τις δίπλες του χορού μας
στην πλατέα!

Παίρνει το δρόμο της ματιάς μας,
παίρνει το δρόμο της καρδιάς μας,
παίρνει το δρόμο χωριού!

Στις μουριές μας έμπλεξε
το θολό του δίχτυ...

Ήρθε το νερό,
με καλάμια και με χώμα.
Σήκωσε κρυφά τις θημωνιές,
τα γιοφύρια φόρτωσε
στην πλατειά του ράχη-
και ξεκίνησε!...







 Φανταστικός ο γνήσιος χωρικός 'ε; Εγώ ακόμα τρέχω για να αποφύγω το νερό...να μή με πνίξει!


 http://didymoteicho.net/index.php?option=com_content&view=article&id=675:lr------&catid=39:nea-tou-evrou&Itemid=60

 Πέθανε σε ηλικία 82 ετών ο ποιητής Ιάσων Ιωαννίδης. Η κηδεία του έγινε στο νεκροταφείο της Κηφισιάς. Ο Ιάσων Ιωαννίδης είχε γεννηθεί το 1928 στο Διδυμότειχο του Εβρου, όπου και είχε ολοκληρώσει τις γυμνασιακές σπουδές του. Πήρε μέρος στην Εθνική Αντίσταση και για τη δράση του αυτή στάλθηκε ως εξόριστος στη Μακρόνησο, μαζί με τον πατέρα του Γιώργο και τον αδερφό του Σταύρο. Όταν επέστρεψε από την εξορία, εγκαταστάθηκε στη Νέα Ιωνία και στη συνέχεια σε άλλες συνοικίες των Αθηνών.
Σπούδασε λογιστικά και εργάστηκε ως λογιστής μέχρι τη συνταξιοδότησή του. Με τη λογοτεχνία και ιδίως με την ποίηση, ασχολήθηκε από πολύ νέος.
Είχε εκδώσει τις ποιητικές συλλογές: Φωνές απ’ την πέτρα και τον άνεμο, (1954), Φλέβες ποταμού (1958), Απ’ το υπόγειο (1965), Αλεξίφωτο (1974), Μοίρα και διέξοδος (1978), Γραγή (1982), Πορεία και χρόνος (1987), Ελεος και φόβος (1992), Με τα μάτια πετούν οι άνθρωποι (1994) και Μετάληψη (2004). Είχε εκδώσει και δύο συλλογές διηγημάτων με τους τίτλους Ο μιγάς (1975) και Σήματα ζωής (2000) και είχε γράψει θεατρικά έργα που παραμένουν ανέκδοτα.
Συνεργάστηκε με τα περιοδικά «Επιθεώρηση τέχνης», «Τομές» και «Ευθύνη». Το έργο του έχει συγκεντρωθεί σε έναν τόμο («Ποιήματα-διηγήματα», 1982).
Όπως σημειώνει ο Βάσος Ηλία Βογιατζόγλου στο δίτομο έργο του «Ιωνική φιλοκαλία» ο Ιάσων Ιωαννίδης «από το πρώτο κιόλας βιβλίο του δείχνει το αληθινό ποιητικό του ανάστημα. (…) Γρήγορα ανακαλύπτει έναν ιδιαίτερο προσωπικό τόνο που, αργότερα, με την πάροδο των χρόνων, θα τον οδηγήσει όλο και πιο αποτελεσματικά στην κατάκτηση ενός καθαρά προσωπικού ύφους.
Ολόκληρη η ‘ανθρωπολογία’ του Ι. ισορροπεί σταθερά ανάμεσα στις απαρασάλευτες αξίες του έρωτα, της ελευθερίας, του θανάτου. (…) Το ερωτικό στοιχείο πάλλεται παντού ακόμη και στις βαθύτερες και πιο απομονωμένες στιγμές στοχασμού του ποιητή. Πότε χρησιμοποιώντας πρωτογενή δομικά υλικά της καθημερινής δημοτικής μας παράδοσης πιο κοντά στην καταγωγή του από την ελληνική ύπαιθρο και πότε μέσα από πηγαία παγανιστικά στοιχεία της ιδιοσυγκρασίας του, συνθέτει λαμπρές λυρικές εικόνες, γεμάτες λάμψη και αισθησιακή φλόγα.
Καταγράφοντας ένα ημερολόγιο φυλακής και εξορίας αναζητεί τον ακέραιο εαυτό του, που διαλύθηκε κάτω από τις δραματικές συνθήκες των νεανικών του χρόνων, μέσα από μια βιωμένη προσωπική κρίση, που διατρέχει, άλλωστε, το έργο του φανερά και ασταμάτητα. Συνθέτοντας ένα περίγραμμα προσωπικής ζωής, αλλά πάντα μέσα σε γεγονότα και καταστάσεις που συντάραξαν τον ελληνικό χώρο τις τελευταίες δεκαετίες, ο ποιητής γίνεται η δραματική κραυγή, που διαμαρτύρεται, θρηνεί και απελπίζεται για λογαριασμό μας.»