16 January 2017

Γιάννης Σκαρίμπας - Μελοποιημένα Ποιήματα




1. "Ουλαλούμ"

Από τα ωραιότερα (άν όχι το ωραιότερο) ερωτικά ποιήματα

1979 Παράνομη κασέτα Νο 000002 "Είμαι Παλιάνθρωπος"
Πλευρά ΑΚομμάτι 1

ποίημα του Γιάννη Σκαρίμπα


Ήταν σαν να σε πρόσμενα Κερά 
Απόψε που δεν έπνεε όξω ανάσα 
Κι έλεγα: Θα ρθει απόψε απ τα νερά 
Κι από τα δάσα. 

Θα ρθει, αφού φλετράει μου η ψυχή 
Αφού σπαρά το μάτι μου σαν ψάρι 
Και θα μυρίζει φώτα και βροχή 
Και νιο φεγγάρι 

Και να, το κάθισμά σου σιγυρνώ 
Στολνώ την κάμαρά μου αγριομέντα 
Και να, μαζί σου κιόλας αρχινώ 
Χρυσή κουβέντα: 

Πως - να, θα μείνει ο κόσμος με το "μπα" 
Που μ έλεγε τρελόν πως είχες γίνει 
Καπνός και - τάχας - σύγνεφα θαμπά 
Προς τη Σελήνη 

Νύχτωσε και δε φάνηκες εσύ 
Κίνησα να σε βρω στο δρόμο - ωϊμένα - 
Μα σκούνταφτες (όπου εσκούνταφτα) χρυσή 
Κι εσύ με μένα. 

Τόσο πολύ μ αγάπησες Κερά 
Που άκουγα διπλά τα βήματά μου! 
Πάταγα γω - στραβός - μες στα νερά; 
Κι εσύ κοντά μου 





άλλη μια εκτέλεση με τον Νικόλα




2. Υπό τους ήχους του μελοποιημένου από τον Γιάννη Σπανό και τραγουδισμένου από τον Κώστα Καράλη ποιήματος του Γιάννης Σκαρίμπα

 "Σπασμένο Καράβι


Σπασμένο καράβι να 'μαι πέρα βαθιά
έτσι να 'μαι
με δίχως κατάρτια με δίχως πανιά
να κοιμάμαι

Να 'ν' αφράτος ο τόπος κι η ακτή νεκρική
γύρω γύρω
με κουφάρι γειρτό και με πλώρη εκεί
που θα γείρω

Να 'ν' η θάλασσα άψυχη και τα ψάρια νεκρά
έτσι να 'ναι
και τα βράχια κατάπληκτα και τ' αστέρια μακριά
να κοιτάνε

Δίχως χτύπο οι ώρες και οι μέρες θλιβές
δίχως χάρη
κι έτσι κούφιο κι ακίνητο μες σε νύχτες βουβές
το φεγγάρι

Έτσι να 'μαι καράβι γκρεμισμένο νεκρό
έτσι να 'μαι
σ' αμμουδιά πεθαμένη και κούφιο νερό
να κοιμάμαι


3.  Η παρέα - 

Νίκος Παπάζογλου


Στίχοι: Γιάννης Σκαρίμπας

Μουσική: Γιώργος Σφυρίδης


Ωραία φίλε, ήταν ωραία
όπως τα λέγαμε και όπως
μες`στο κρασί και την παρέα
γύριζεν ο καιρός κι ο τόπος.

Κι ακόμα ωραία ήταν ως στάζαν
χρυσά τα λόγια της κοντά της, 
τα μάτια της ως μας κοιτάζαν
ως μας μεθούσε η ομορφιά της.

Ωραία ναι...Μα εγώ φαρμάκι
έπινα, πέφτοντας εντός μου, 
αυτή που σαν χελιδονάκι
ξεφτούριζε απ`το φως του κόσμου.








4. Το εισιτήριο 


Ποιήση: Γιάννης Σκαρίμπας 
Μουσική: Διονύσης Τσακνής 
Τραγουδούν: Διονύσης Τσακνής & Γιώργος Μεράντζας 


Νά 'ναι σα νά 'μουν έτοιμος. Και νά 'ναι
σα νά 'χω χάσει το εισιτήριο. Οι κάβοι
ν’ αφροκοπάν, κι οι αφροί να το κουνάνε
μεσ’ στους καπνούς του - όρνιο - ένα καράβι

Κι εγώ να ψάχνουμαι εδώ χάμω. Κι όλο-όλο
το εισιτήριο να λέω συντρόφοι ωραίοι!...
Και να μην έρχεται μια βάρκα ως το μώλο, 
να μη φαινώνται πουθενά οι βαρκαρέοι...

Οι βαρκαρέοι!... Το εισιτήριο!... Να τρέμει
- ζαγάρι εντός μου - η Χαλκίδα και τα όρη.
Κι εκεί να τόχουν συνεπάρει οι ανέμοι
μετέωρο - μες στις αχλές του - το βαπόρι...

Ω διάολε!... Όλα νά 'χουν χαθεί και νά 'χουν πάει
κι οι ανθρώποι δραπετεύσει από τους τόπους, 
κι αυτό το πλοίο να τραβάει και να τραβάει
χωρίς μηχανικούς, χωρίς ανθρώπους...

Και χωρίς φώτα. Ακυβέρνητο! Και όλο
να χλιμιντράει στο χάος. Κι ως θα κλαίω
- κιόλας να ψάχνουμαι, να ψάχνουμαι στο μώλο
κι όλο για κείνο το εισιτήριο να λέω...





συνεχίζεται...


No comments: