23 Ιουνίου 2012

Θανάσης Πάνου - Θεά μυστικού υπογείου

Θανάσης Πάνου




"  Θεά μυστικού υπογείου "





Θανάσης Πάνου - Ζώα άγρια και οικόσιτα

Θανάσης Πάνου - Τρίτη, 20 Μαρτίου 2012 στις 12:28 μ.μ. ·



ΖΩΑ ΑΓΡΙΑ & ΟΙΚΟΣΙΤΑ


Άλλη μια κατάσταση παραληρήματος που με τον ίδιο καθιερωμένο τρόπο οδηγεί στην έκρηξη. Στην λογική της σύγκρισης της απόρριψης και της αντιπαράθεσης. –Είσαι άρρωστος! Κοιτάς το σκυλί σου, πιο γλυκά από εμένα. Η αυτή ή εγώ!. Φώναξε η σύντροφος μου. –Μα, φυσικά αυτή…αν το θέτεις έτσι…Γύρισα και φώναξα κοντά μου την Έπσι, την μικρή μου λύκαινα που ήρθε και κωλοκάθησε δίπλα μου. – Μα , δεν είναι δυνατόν! Προτιμάς τη σκύλα σου, από εμένα, φεύγω δεν πάει άλλο… Άρχισε να μαζεύει τα πράγματά της… γύρισε σε μια τελευταία προσπάθεια. – Είσαι σίγουρος; -Έπσι, φέρε τα παπούτσια της. Η Έπσι όπως πάντα χαρούμενη και πρόθυμη έτρεξε και έφερε ένα-ένα τα παπούτσια και τα εναπόθεσε μπροστά της. Της έδωσε δηλαδή τα παπούτσια στο χέρι. –Μπράβο το κορίτσι μου! Επιβράβευσα θεωρώντας γελοία και αυτή τη σύγκρουση. –Είσαι τρελός εσύ και το σκυλί σου, μα τι λέω, εσύ και η ζωή σου, αλλά δεν φταις εσύ, εγώ φταίω, που σε ανέχτηκα τόσο καιρό. Με τα παπούτσια στο χέρι, έφυγε χτυπώντας πίσω της την πόρτα. Ήταν κάτι που είχα ξαναζήσει. Έτσι έμεινα για άλλη μια φορά μόνος με τη σκυλίσια συντροφιά μου, τη μόνη πιστή αγάπη που δεν ζήτησε ποτέ να διαλέξω τις αγάπες ή δεν απαίτησε την αποκλειστικότητα της γλυκιάς ματιάς μου. Τόσο ευγενές όν που χωρίς σχόλια συμπάσχει με τις ιδιορρυθμίες μου.

Αν την κοιτάξει, έστω στραβά κάποιος, θα το πληρώσει ακριβά. Και θα φροντίσω, εγώ για αυτό. Τέλος η υπομονή στην ανωτερότητα της ανθρώπινης λογικής. Μια ολόκληρη ζωή , έζησα παρέα με ζώα οικόσιτα και θεωρώ ως απόλυτα φυσιολογική αυτή τη συνύπαρξη. Αυτό που δεν μπόρεσα όμως να καταλάβω ποτέ, είναι πως κανένα ζώο μου δεν πέθανε από γεράματα. Όλα, μα όλα, τα δολοφόνησε το είδος μου. Το πρωτεύων όν άνθρωπος. Με φόλες, αυτοκίνητα…φόλες. Έβαλα στο ηχοσύστημα ακουστική JAZZ και με ένα διπλό BERBOUN κάθισα στο καναπέ μου και άρχισα να γράφω αυτές τις αράδες με σκοπό να ζωντανέψω έστω και για λίγο τους χαμένους χρόνους με τις χαμένες ζωές των φίλων που αφανίστηκαν από το είδος μου. Παιδί, έπαιζα με το πρώτο σκύλο μου τον SWEET που πάντα με περίμενε στο σχολείο και κοιμόταν στα πόδια όταν διάβαζα. Το ζωικό μου βασίλειο μεγάλωνε με τα χρόνια ως κάτι το απόλυτα φυσιολογικό. Φοιτητής, δεν θυμάμαι πως, γιγαντώθηκε η κατάσταση και βρέθηκα στη γκαρσονιέρα μου, στη πλατεία Αμερικής, με είκοσι παπαγάλους. Παπαγάλος ή ψιττακός: πουλί των θερμών χωρών με πολύχρωμο φτέρωμα, που μπορεί να επαναλαμβάνει έναρθρους ήχους. Οι παπαγάλοι μετανάστευσαν σταδιακά και κυρίεψαν το χώρο της εργασίας μου, την εκπαίδευση. Τώρα που το σκέπτομαι. Ναι… ήταν ένα σημάδι γιαυτό που θα ζούσα μέχρι σήμερα. Καθηγητής, να παλεύω με την παπαγαλία. Με ψιττακούς όλων των ειδών, μαθητοψιττακκοί, καθηγητοψιττακοί, γονείς και υπουργοί παιδείας με τις ίδιες μανιέρες και το ίδιο λεξιλόγιο. Όλοι ακρωτηρίαζαν τη κριτική ικανότητα παπαγαλίζοντας την αναγκαιότητά της. Με τα χρόνια συνειδητοποίησα ότι οι αληθινοί παπαγάλοι, είναι σε πολλές περιπτώσεις πιο εύστροφοι. Όταν στον ιερό οίκο μου υπήρχαν, ψάρια, γάτες, σκύλοι και πουλιά, η ιεράρχηση της εξουσίας ήταν οριζόντια. Πολλές φορές ο μεγάλος παπαγάλος ο ΜINGUS κρατούσε το ραβδί του μαέστρου και με το πέταγμα του ξεσήκωνε και ενορχήστρωνε το παιχνίδι με τα άλλα είδη. Όταν μάλιστα γέμισα και με φυτά τον χώρο μου, άρχισα να φαντάζομαι πως σε λίγο καιρό θα κυκλοφορούσα γυμνός, σαν τον Ταρζάν, πηδώντας από καρέκλα σε καρέκλα. Τότε ήταν που περιόρισα την ζούγκλα μου και άρχισα να χαρίζω τις νέες γενιές σε μαθητές και φίλους , σε μια ύστατη προσπάθεια προσγείωσης στην ηλικία μου και στην πραγματικότητα που επιβάλλει τη διαμονή σε σπίτια σφαλισμένα και στην ουσία ακατοίκητα από αληθινή ζωή.


Κάποτε κάποιος γείτονας πέταξε με αριστοτεχνικό τρόπο φόλες μέσα στην αυλή μου. Εκείνη η βραδιά ήταν εφιαλτική. Σπάραζαν και φώναζαν οι πιστοί φίλοι μου, οι γάτες, αυτές οι αθόρυβες υπάρξεις και δεν μπορώ να κατανοήσω ακόμη , τι είναι αυτό που ενεργοποίησε το βάρβαρο γονίδιο του δολοφόνου. Απλά μου έρχονται στη σκέψη οι φράσεις του Leonardo da Vinci “όταν κάποτε ο φόνος ενός ζώου τιμωρείται όπως η δολοφονία ενός ανθρώπου τότε η κοινωνία δικαιούται να λέγεται πολιτισμένη» Επιτάχυνα τη ζωή μου. Στο στρατό το νευρικό μου σύστημα βρέθηκε στα άκρα. Εκεί, στο νότιο άκρο της Κρήτης, στο λιβυκό πέλαγος, το στρατόπεδο ήταν μέσα σε ένα θαυμάσιο βιότοπο, βασίλειο ζώων αλλά και πτηνών που έφερνε ο λιβυκός άνεμος. Οι βραδινοί ήχοι ήταν ότι έχει μείνει πιο ζωντανό στις αισθήσεις μου. Ενώ βάλτωνα στις παράλογες απαιτήσεις της θητείας μου, ανέκφραστος δεν μετατράπηκα ούτε μια στιγμή. Ως σκληρός υπερασπιστής των συναισθηματικών μου αδυναμιών για τα άλλα όντα, δεν μπόρεσα να αποφύγω τη σύγκρουση με τους συμπολεμιστές μου , υπερασπιστές της πατρίδας. Το ίδιο το σύμπαν έχει όρια , σε αντίθεση με την ανθρώπινη βλακεία που είναι απύθμενη. Οι μογγόλοι, δηλαδή οι οδηγοί των οχημάτων στο στρατό, διασκέδαζαν με το να κυνηγούν και να πατούν ότι ζώο είχε την ατυχία να βρίσκεται μπροστά στους φύλακες των πατρώων εδαφών. Δεν ήσαν όμως ρατσιστές. Έτσι, είτε σκύλος , είτε γάτα ή πάπια η χελώνα έστεκε μπροστά τους, είχαν την ίδια αντιμετώπιση. Η κοτρονοειδείς αντίληψη σε όλο το μεγαλείο της. Είδα να επιταχύνει το φορτηγό και με μια αριστοτεχνική μανούβρα πέρασε πάνω από τον κρητικό ιχνηλάτη που έπαιζε ανέμελα. Ήταν και αρχαίο Ελληνικό είδος υπό εξαφάνιση. Στο στρατό δεν υπάρχει σωστό ή λάθος, μόνο οι συνέπειες. Ο σκύλος σπαρτάραγε γεμάτος αίματα στη κοιλιακή χώρα ενώ οι μογγόλοι ζητωκραύγαζαν για την εξουδετέρωση του εχθρού. Η ακαριαία έκρηξή μου οδήγησε το στρατόπεδο να χωριστεί σε δύο μέρη. Αυτούς που θεωρούσαν φυσιολογική αυτή την πράξη και εμένα που δεν ήθελα να καταλάβω πως είμαι στον πόλεμο και έπρεπε να γίνω σκληρός. Αντί αυτού εγώ έγραφα: «Αυτή είναι η πατρίδα μου. Χαρακώματα από σπίθες αρχέγονου φωτός. Γη όπου και πάλλεται η λογική σε δυσπεψία». Θεώρησα χαζό να τους αναφέρω πώς οι Σαμουράι με τα Ακίτα και ο Μέγας Αλέξανδρος με τους ηπειρώτες μολοσσούς πάλευαν συντροφιά. Τελικά οχυρώθηκα στο μοναχικό μου πόστο, στο αριστερό άκρο του στρατοπέδου και στο άβατό μου βρήκαν άσυλο πέντε σκυλιά που έγιναν οι πιστοί φύλακες και σύντροφοι. Στην παρέα προστέθηκαν και δύο χελώνες που ξετρύπωσαν τα σκυλιά σε μια λασπωμένη τρύπα που είχε ανοίξει μια οβίδα από τις στρατιωτικές ασκήσεις. Τα χελωνάκια αυτά βρέθηκαν τελικά στη Φιλανδία, από μια φίλη που τα ερωτεύτηκε και κατάφερε να τα πάει στο βορρά. Ξέρω ότι περνάνε καλά, τα υιοθέτησαν ως σπάνιο είδος και η έκπληξη τους ήταν μεγάλη όταν τα έβλεπαν να τρέχουνε χτυπώντας τα καύκαλά τους, προς το έμφρων όν, άνθρωπο. Καθημερινά, με το ηλιοβασίλεμα, τρέχαμε στην άδεια παραλία και γαβγίζαμε από μακριά τις βραδινές σκιές. Η τροφή μου ήταν ένα πυρηνικό ατύχημα. Το έφερνε σε πλαστικό μπολάκι το τζιπ των μογγόλων από τα μαγειρεία και αν ήμουν τυχερός και είχε καπάκι μπορεί και να έτρωγα. Συνήθως ήμουνα άτυχος αλλά τυχερά τα ζώα μου. Θυμάμαι πάντως την κάθε Παρασκευή, που η σπεσιαλιτέ ήταν φακές αλα σαρδέλε, δηλαδή φακές με μια σαρδέλα μέσα που έφταναν στο πόστο μου , ως φακές με κόκκαλα και μυρωδιά σαρδέλας λειωμένης.


Τα συρματοπλέγματα δίπλα στο πόστο μου χώριζαν το στρατιωτικό έδαφος με ένα άλλο στρατόπεδο από κοτέτσια. Από εκεί ήρθε η άλλη απειλή. – Δέσε τους κούλουκες κοπέλι, ζατί θα παίξω μπαλοθιές …φοβίζουν τα κοτόπουλα! Με προειδοποίησε φιλικά, ένα πρωινό ο κρητικός ιδιοκτήτης. Τα έδεσα. Ο Ίκαρος όμως, ο πιο άγριος, υπόφερε και φυσικά δεν μπορούσα να του εξηγήσω ότι η πράξη μου αυτή ήταν για το καλό του. Έτσι , με τον φίλο συμπολεμιστή μου τον Νίκο και το αμάξι του , τον πήραμε και βράδυ διασχίσαμε την περιοχή του Μεσαρά για να τον φυγαδεύσουμε σε πιο ακίνδυνα μέρη. Τον αφήσαμε και φύγαμε προς την αντίθετη κατεύθυνση για να τον μπερδέψουμε. Αμίλητοι γυρίσαμε, ήπιαμε την ρακί μας και κάναμε ότι όλα έγιναν όπως έπρεπε, αλλά η μελαγχολία εκείνης της βραδιάς μας αγκάλιασε και μας έπνιξε παγερά. Το πρωί, στην πόρτα μου ό Ίκαρος κουνούσε την ουρά του , με πρησμένες τις πατούσες του από το ολονύχτιο τρέξιμό του και στα μάτια του έβλεπα για άλλη μια φορά όπως και στα άλλα ζώα μου την αγάπη και την συγχώρεση. Η βουβή χαρά μου σε λίγο μετατράπηκε σε φόβο. Μετά από λίγες μέρες τον έθαψα δίπλα στα κοτέτσια με μια αναμνηστική επιγραφή και το όνομα του δολοφόνου του, που ευτυχώς δεν εμφανίστηκε πάλι μπροστά μου. Έστω και ένα ψήγμα μίσους, λένε, σε δένει με το μισητό υποκείμενο, έτσι και εγώ δέθηκα σε αυτή την χρονική στιγμή και για άλλη μια φορά βαλσαμώθηκε η λογική της συγχώρησης.


(ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ)





Mother Earth - what is the price? IMEROS ART Xylokastro

Θανάσης Πάνου - "τα καρφιά α "

Θανάσης Πάνου







"  τα καρφιά  α  "











Θανάσης Πάνου - Γράμμα απο το άσυλο

Θανάσης Πάνου 





" Γράμμα από το άσυλο "







artrwork-οπτικοποίηση: imeros art
music:moles band











22 Ιουνίου 2012

Τσεσμελή Ελεάνα - Πέρα κι' από τη σιωπή


Γιώργος Βουτσάς

Μπήκα στην σιωπή.
Με δέχτηκε
χαμογελώντας πικρά...

Λάθος το ερώτημα

Σιγή...

Δικαιολόγησε
το όνομα της...


Η Ελεάνα Τσεσμελή  σε μιά πανέμορφη δική της σύνθεση με θέμα την σιωπή

Πέρα κι από τη σιωπή






σιωπή...πέρα από τη σιωπή...ισχυρό θέμα.

21 Ιουνίου 2012

Ελεάνα Τσεσμελή - Ο Τελευταίος Θεός



Ελεάνα Τσεσμελή


Ο Τελευταίος Θεός


Πολύ όμορφη σύνθεση της Ελεάνας Τσεσμελή η ίδια και στα φωνητικά







19 Ιουνίου 2012

Ελεάνα Τσεσμελή - "Σε Ψάχνω Ζωή" και "Η Νύχτα Φεύγει"

Από σήμερα το blog έχει την τιμή να φιλοξενεί την Ελεάνα  Τσεσμελή

Η Ελεάνα Τσεσμελή είναι μουσικοσυνθέτης, ποιήτρια, τραγουδοποιός και ερμηνεύτρια. Ασχολείται με την τέχνη της από 5 ετών και προσεγγίζει διάφορα ειδη μουσικής όπως, λαϊκό, έντεχνο, έντεχνο - λαϊκό, βυζαντινό, ακουστικό, ορχηστρικό strumental υπογράφοντας με την ξεχωριστή, ιδιαίτερη προσωπικότητά της τα έργα της και αποτυπώνοντας σε αυτά τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεται την συμπαντκή υπόσταση του εσωτερικού και εξωτερικού κόσμου. Η ένωση των δύο αυτών κόσμων ολοκληρώνεται με αβίαστη φυσκότητα μέσα από αρμονικούς δρόμους και πολυδιάστατους συνειρμούς οι οποίοι μεταφέρουν ανύποπτα τον αναγνώστη και ακροατή σε ένα μοναδικό μουσικό και ποιητικό ταξίδι!



Μετά την γνωριμία μας μέσω του πολύτιμου φίλου του Θανάση Πάνου η Ελεάνα μου έστειλε τα παρακάτω τραγούδια ...απολαύστε την...




Ελεάνα  Τσεσμελή - Σε  Ψάχνω Ζωή - Μόνο Γιά Την  Αγάπη






Ελεάνα  Τσεσμελή - Η Νύχτα Φεύγει






Καλώς όρισες Ελεάνα στο blog ! 

Φαίδρος Μπαρλάς - Ερημιά

Φαίδρος Μπαρλάς 


ερημιά


(Ανέκδοτο Λυρικό)


Στους ερημικούς αυτούς παγετώνες

που βαδίζεις τώρα
οι φωνές των ανθρώπων ακούγονται
ολοένα και πιό μακρυνές...

Τι να τα κάνεις τα πρόσωπα τα ξένα

που τ' αποστρέφεσαι 
και σ' αποστρέφονται κι αυτά;
Μονάχα ενός Πεπρωμένου
ακολουθεί τα βήματά σου ένα προς ένα
στυγνό κι αδιάφορο άλλοτε το πρόσωπο
κι άλλοτε περιπαιχτικό.....

...Έχω, αδελφέ μου, μια πίκρα

που ταιριάζει πολύ με την δική σου΄
όμως
αν στην φωνάξω, δεν θα καταλάβεις
όπως 
κ' εγώ δεν θα την καταλάβω 
την δική σου...















17 Ιουνίου 2012

Γιώργος Βουτσάς - Αντώνης Περρής

Πήγα στους στίχους...όχι για τα δικά μου, πήγα να δω τον Αντώνη Περρή αυτόν τον ήρωα της ζωής...τι έγραφε; για ποιόν; Λοιπόν ο γίγαντας αυτός είχε την δύναμη μέχρι το τέλος να γράφει ερωτική ποίηση,Τί μπορεί να συμβαίνει,να συμβεί μέσα στο μυαλό του κ ά θ ε ανθρώπου τελικά είναι ανεξιχνίαστο.Αποφράς ημέρα η 24 Μάη του 2012
Στις 5 του ιδίου μήνα έγραψε αυτό το ποίημα...τραγούδι


Σ΄ευχαριστώ για πάντα. 

1) Θα φτάσει ο καιρός που θα χωρίσουμε,
το ξέρω και το ξέρεις πως δε γίνεται αλλιώς,
θα προσπαθήσουμε μετά να συνηθίσουμε
και τις πληγές μας να γιατρέψει ο καιρός.

R. Μα πριν χωρίσουμε θέλω να ξέρεις πως σ΄αγάπησα πολύ
και πως θα μένεις μεσ΄στη θύμισή μου πάντα,
τι κι άν θα φύγουν κι΄ αν θ΄ αλλάξουν οι καιροί,
γι΄ αυτά που μου΄ δωσες σ΄ευχαριστώ γιά πάντα.

2) Θα φτάσει ο καιρός που θα χωρίσουμε,
θα κλάψω και θα κλάψεις στο στερνό το έχε γειά, 
θάναι πικρό, μιά τέτοια αγάπη πως θα σβήσουμε,
μα δεν υπάρχει γιά τη σχέση μας γιατρειά.

Ά! ρε Αντώνη
Βαζω μια μουσική συνοδεία...ελπίζω κατάλληλη για το τραγούδι (όχιΕλληνική...που να βρεθεί Ελληνικό instumental...)



Το παιδί...ναι παιδί...έγραφε όμορφα τραγούδια ερωτικά...έως το τέλος...τι να καταλάβει κανείς τι γινόταν μέσα του όταν στις 29 Απριλίου έγραφε...

Αν γινόταν.


1) Αν γινόταν ξανά να σε είχα εσένα,
και τι δε θάδινα,
τα καυτά σου φιλιά, στη γλυκειά σ΄αγκαλιά,
στάλα-στάλα να ´πινα, και τι δε θα ´δινα.

R. Αν γινόταν…μα το αν, 
είναι μιά μου επιθυμία ανεκπλήρωτη,
που την κάνουνε μόνο
μερικοί σαν κι΄ εμένα απροσγείωτοι,
και κανείς δε μου φταίει
π΄ όλο σε κομμάτια σ΄ εκανα να σκορπάς...
κι΄ έτσι τώρα είσαι άλλου,
που καλά το γνωρίζω, πόσο τον αγαπάς. 

2) Αν γινόταν ξανά, μα τι τα ξαναλέω,
αφού πια δε γίνεται,
είναι η τιμωρία μου, τόσο να σε θέλω
κι΄ η καρδιά μου όλο να ξανασυντρίβεται.

Χαμένες αγάπες.ανεκπλήρωτοι πόθοι ...τα γνωστά βάσανα του έρωτα...και τα έγραφε τόσο μα τόσο όμορφα!




τι άνθρωπος ήταν φαίνεται από το παρακάτω ποίημα...(12-04-2012)


Να αγαπάς κάθε συνάνθρωπό σου. 

1) Να αγαπάς κάθε συνανθρωπό σου
μην κάνεις κάτι που δε θες να κάνουνε στον εαυτό σου,
και μην ξεχνάς ποτέ πως είσαι άνθρωπος,
να είσαι συμπονετικός κι΄ όχι απάνθρωπος.

R. Και μη φοβάσαι τη ζωή
οσο σκληρή κι΄ αν είναι,
κι΄ ότι μπορέσεις στο φτωχό
αν τύχει κι΄ έχεις δίνε.

2) Νάσαι πιο δυνατός απ΄ το θυμό σου,
να τιθασσεύεις τον εγωϊμό σου,
στα ιερά και τα όσια νάσαι ιερός
και στις αδυναμίες σου σκληρός.



Μουσικός...και με κάποια ακίνητη περιουσία αλλά είχε στεγνώσει...απο πουθενά βοήθεια...
Γράφει στο αποχαιρετιστήριο του στους στίχους...
"Λέγομαι Αντώνιος Περρής. Εδώ και 20 χρόνια φροντίζω την 90 χρονών Μητἐρα μου(την γεροντοκομώ). Τώρα τα 3- 4 χρόνια έχει πάθει Αλτζχάϊμερ και τελευταία την πιάνουν και κρίσεις σχιζοφρένειας και έχει κι᾽ άλλα προβλήματα υγείας, Και τα γηροκομεία δεν δέχονται τὀσο επιβαρυμένους ασθενείς....



...Το πρὀβλημα είναι ότι δεν είχα προβλέψει να έχω αρκετό ρευστό στο λογαριασμό μου, διότι έπιασε ξαφνικά η οικονομική κρίση. Παρόλο που έχω αρκετή περιουσία, και τα πουλώ όλα όσο όσο τόσο καιρό, έχω μείνει χωρίς ρευστό(χρήματα) και δέν έχουμε πια να φάμε, κι´η πιστωτική μου κάρτα με 22% επιτόκιο γεμάτη κι´ας δανείζονται με 1%, κι´άλλα έξοδα που τρέχουν. Ζω πια συνέχεια μιά ζωή δράμα. ...

Thomas Bergersen - Starvation




συνεχίζεται...