09 Ιουνίου 2012

Βίκυ Γκούμα - Πυγολαμπίδες

Καλώς την! Την ταλαντούχο ποιήτρια Βίκυ Γκούμα στην πρώτη της οπτικοποιημένη ποιητική δημιουργία.
Για να τη δούμε...






Είναι γεγονός πως κατάφερα να κάνω το πρώτο μου βιντεάκι στο youtube.....
Ελπίζω να σας αρέσει...σχόλια και συμβουλές δεκτά!!!


πυγολαμπίδες

Τόσες λέξεις κρεμασμένες ανάποδα
Στο σύρμα τ' ουρανού σαν νυχτερίδες
Τις απλώνω να στεγνώσουν απ 'τα δάκρυα
Που φεύγοντας δεν γύρισες...δεν ειδές....

Και τώρα μόνη τραγουδώ και σε φαντάζομαι
Τρελή να λες πως ήμουν από πάντα
Τρελή που την ζωή μου τίναξα
Σαν το πατάκι στων ματιών σου την βεράντα

Μόνο που από τότε γέμισα
Η τρελή ψυχής ρυτίδες
Και στον κόσμο χάρισα
Της θλίψης μου χρυσές πυγολαμπίδες....

Στίχοι: Γκούμα Βίκυ




Μπράβο μικρή!!!




08 Ιουνίου 2012

Θανάσης Πάνου - Η αδηφάγα χαραμάδα

Θανάσης Πάνου




" η αδηφάγα χαραμάδα "
.......................................


Μερικά έρποντα,
Συμπεριλαμβανομένων  και των σκορπιών,
έλκονται από την χαραμάδα
της πόρτας του σπιτιού μου,
ίσκιοι  πίσω  από  θάμνους ,
κάτω από πέτρες , πάνω σε δένδρα,
όντα που    καιροφυλακτούν  με μόνο στόχο,
στην χαραμάδα της δικής μου πόρτας
να γλιστρήσουν.
Ωστόσο,
κάθε που ανοίγω το παράθυρο
πασχίζω να αφουγκραστώ
ύποπτες κινήσεις μα πάντα
ο ηγέτης  βάτραχος αγορεύει,
έχοντας μάλιστα και την πλάτη
γυρισμένη στο δικό μου κόσμο.
Όμως γνωρίζω καλά,
πως είναι η στρατηγική τους,
ένας αντιπερισπασμός, ένα πρόσχημα γαλήνης,
που θα οδηγούσε το άβατο
της υπέρ-ερωτικής μου πόρτας να διασχίσουν.
Κάποτε μάλιστα πλησίασε
σφυρώντας όλο χάρη με ανατολίτικο σκοπό
μια οχιά,
που παραλίγο να με υπνωτίσει.
Την πρόδωσε όμως το αδηφάγο βλέμμα της,
που έλαμψε χορεύοντας στις  χαραμάδας το ρυθμό.
Θυμάμαι ολοκάθαρα ότι τότε,
αγρίεψα περισσότερο και με καρφιά
και με στριγκλιές σφράγιζα την πόρτα
αλλά κάποιο καρφί συνάντησε
μέσα στην καρδιά μου την αθωότητα
και αποδέχτηκα έτσι,
την συνάθροιση των αντιπάλων μου.



Με τον καιρό,

η πόρτα γιγαντώθηκε
έγινε πλατυπόδαρο στόμα
με την χαραμάδα να χάσκει ελεύθερα
σαν χρόνια μελανηφόρα νύχτα,
βαμμένη από όλες τις αιμορραγούσες πληγές
των εφηβικών ονείρων.
 Το σπίτι είναι πλέον
ένα μικρό κρατίδιο κυκλωμένο
από φλογισμένα έρποντα
που έρχονται από όλες τις κοιλάδες
των εφιαλτών
από τις χαλικιές της νεανικής κοίτης μου
απότοκα από σατανικές ωδίνες.
Με τα χρόνια,
έπαψα να πασχίζω για το μέλλον,
μιας και δεν μπορώ πλέον να εκτελέσω
ούτε τα καθημερινά μου καθήκοντα.
Με τον καιρό,
στα θετά παιδιά μου προστέθηκαν
και φυλές βουνίσιες σκαθαριών
που γύριζαν φαινομενικά άσκοπα
πηδαλιουχούμενα από την λοβοτομή τους
και εκεί έξω,
στις αγριελιές μου βατεύονται ηδονικά
πολλαπλασιαζόμενα, σφυρίζοντας
Πατέρααα!



Πάει καιρός,

που δεν πίνω, δεν καπνίζω,
δεν τρώω ...
Και όταν πεταρίζουν τα βλέφαρά 
Ζυμάρια  κούρασης και αϋπνίας,
ανοίγουν αμέσως στη σκέψη,
ότι από όλες τις πλευρές
και τις απόκρυφες γωνιές,
μέσα και πάνω από το δέρμα της γης,
χιλιάδες ράτσες, θετά παιδιά,
θα γλίστραγαν κάτω από την πόρτα μου,
 θα αφόδευαν, σε ακόλαστους έρωτες
 θα επιδίδονταν
και με γλοιώδη αυγά θα γέμιζαν κάθε σπιθαμή
καταλαμβάνοντας όλες τις εσοχές του μυαλού μου.
Βέβαια, υπάρχει και η πιθανότητα
πίσω από την πόρτα μου
να είναι το απόλυτο κενό.
Έχω λοιπόν στην κουζίνα μου
δυο λόφους άμμο θερμή,
μίγμα δικής μου επινοήσεως
που με μια βουτιά
το σώμα μου θα εξαϋλώσω εθελοντικά. 
Άλλωστε, δεν πεθαίνουμε,
απλά γινόμαστε πιο δυνατοί
από όσο το σώμα μας αντέχει.



Κουφάρι φαγωμένο αυτό το σώμα 

δεν θέλω να το φανταστώ,
να ροκανίζετε
σαν πετσί κατσαρίδας,
αδηφάγα, λαίμαργα,
σε ένα συμπόσιο υδραυλικών
σε  σωληνώσεις σκουληκιών
με εσωτερικές  στοές
και απερίγραπτες διεξόδους
από τα  έρποντα νόθα παιδιά
και από την λιγοψυχία της πόρτας μου.
 Οριακά ,
συνήλθα,
πριν ακριβώς ανοίξει
η έσχατη θύρα.
Προσπαθώντας να κρατήσω
την αξιοπρέπεια της λεοντής μου
αποφάσισα  την μετακόμιση
σε άλλο σπίτι,
χωρίς πόρτα,  χωρίς χαραμάδα. 
Φυσικά,
με την σοφία του χθες
 έλαβα τα μέτρα μου
και πρώτος, απαράκλητος
και μοναδικός όρος στη διαθήκη μου
είναι,
να παραδοθεί το σώμα μου στη φωτιά
και η τέφρα μου,
την χαραμάδα του σπιτιού μου
να σφραγίσει,
στομώνοντας,
στο γήινο καβούκι μου,
το προπατορικό  μας  αμάρτημα.




06 Ιουνίου 2012

Θανάσης Πάνου - Έξι μήνες χωρίς τον Αργύρη Χιόνη

Αφιέρωμα του Θανάση Πάνου στον ποιητή και φίλο του Αργύρη Χιόνη που "ταξίδεψε".
Συγκινητικό μικρό αφιέρωμα.
Πάλι μπράβο Θανάση Πάνου!




04 Ιουνίου 2012

Θανάσης Πάνου - abaton (tenor flute)

Ο Θανάσης Πάνου με tenor flute...απλά...πολυτάλαντος ! ! !








Μoles Band - bacκ door man (Θανάσης Πάνου)


Εδώ πρόβες των Μoles Band για "Ζήρεια"   Φεστιβάλ Ν.Δόικας (μέλους του θρυλικού συγκροτήματος "Σπυριδούλα" εις μνήμην του)

Το συγκρότημα "Σπυριδούλα" δημιουργήθηκε το 1977 στην Αθήνα. Την ίδια χρονιά πραγματοποίησαν την πρώτη τους ζωντανή εμφάνιση. Η πρώτη τους δισκογραφική δουλειά κυκλοφόρησε το 1979 σε συνεργασία με τον Π. Σιδηρόπουλο και τίτλο "Φλου". Το 1982 κυκλοφορεί ο δεύτερος δίσκος "Νάυλον Ντέφια Και Ψόφια Κέφια". Η τρίτη δισκογραφική δουλειά κυκλοφορεί μετά από πολλά χρόνια, συγκεκριμένα το 1994 με τίτλο "Ταξίδι Στο Κέντρο Της Πόλης". Το 1997 κυκλοφορεί ο ανεξάρτητος δίσκος "σε Τροχιά Με Απόκλιση". Το 1999 ο μπασσίστας Ν. Δόικας πεθαίνει από ασθένεια με αποτέλεσμα τη διάλυση της μπάντας. Η επανένωση του γκρουπ θα γίνει το 2004, ενώ 2 χρόνια αργότερα κυκλοφορεί ο δίσκος Το Βλέμμα Των Ανθρώπων". 





Θανάσης Πάνου - Ανυπαρξία



Απο την ποιητική συλλογή του Θανάση Πάνου

"Αξίες & Απαξίες"

Αναγνώστες: Λίνα Αποστολοπούλου - Θανάσης Παπαθανασίου.
Πλάνα του Ηλία Μισύρη απο τα γιγάντια Πάντα που ζουν στη Κίνα.






Καλός ο Θανάσης;  Αυτή είναι ποίηση...αυτή...

Μπέρτραντ Ράσελ Bertrand Russel - για τον θεό (1959)

Φιλόσοφοι ...κάποιοι αφήνουν εποχή...ένας από αυτούς ο Μπέρτραντ Ράσελ.
Ας τον ακούσουμε...








Bertrand Russell (1872-1970).
Βρετανός φιλόσοφος, μαθηματικός, ιστορικός.
Βραβευμένος με Νόμπελ (1950) για τη συνεισφορά του στον ανθρωπισμό και την ελευθερία της σκέψης.

Φυλακίστηκε για τη φιλειρηνική του δράση τον Α' Π.Π.

Αντιτάχθηκε στον Χίτλερ, στον ολοκληρωτισμό του Στάλιν, στον πόλεμο του Βιετνάμ και στην εξάπλωση των πυρηνικών όπλων.

Bertrand Arthur William Russell, 3rd Earl Russell, OM, FRS (18 May 1872 -- 2 February 1970), http://en.wikipedia.org/wiki/Bertrand_Russell


Ο Μπέρτραντ Άρθουρ Γουίλιαμ Ράσελ (Bertrand Arthur William Russell), (18 Μαΐου 1872 -- 2 Φεβρουαρίου 1970), ήταν Βρετανός φιλόσοφος, μαθηματικός και ειρηνιστής. Ο Ράσελ ως συγγραφέας και άνθρωπος συνέχισε την οικογενειακή παράδοση στην πολιτική σκέψη και δράση, με αντιπολεμική δράση. Γεννήθηκε στην ακμή της Βρεταννικής Αυτοκρατορίας. Πέθανε από γρίπη, έναν αιώνα αργότερα, όταν η Βρετανία είχε περάσει δύο παγκόσμιους πολέμους. Έκανε κριτική στα πυρηνικά καθώς και την εισβολή των ΗΠΑ στο Βιετνάμ. Το 1950 κέρδισε το Νόμπελ Λογοτεχνίας.


Γεννήθηκε στις 18 Μαΐου 1872 στο Trellech του Monmouthshire, καταγόμενος από αριστοκρατική οικογένεια. Ο αδερφός του Φρανκ τον εισήγαγε στις θεωρίες του μαθηματικού Ευκλείδη. Ξεκίνησε τις σπουδές του με υποτροφία στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ το 1890 στο Trinity College για να σπουδάσει μαθηματικά. Το 1893 τελείωσε τις σπουδές του και το 1902 παντρεύτηκε. Ξεκίνησε να δημοσιεύει έργα του το 1896. Στο κολέγιο του Τρίνιτυ, γνώρισε τον Λούντβιχ Βιτγκενστάιν και έτσι ξεκίνησε μία συνεργασία μεταξύ των δύο ανδρών. Ο Ράσελ ταξίδεψε και δίδαξε στη Ρωσία, στην Κίνα και στην Ιαπωνία (1920).


Μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, ο Ράσελ δίδαξε σε πανεπιστήμια των ΗΠΑ, καταδικάζοντας τα πυρηνικά όπλα και των πόλεμο των ΗΠΑ στο Βιετνάμ. Απεβίωσε στις 6.30 μ.μ. στις 2 Φεβρουαρίου 1970 στην οικία του στην Ουαλία, από γρίπη.






Uploaded by falakrosepanastaths on Mar 26, 2011

03 Ιουνίου 2012

μικρό αφιέρωμα της ΠΟΙΗΤΙΚΕΣ ΠΑΡΟΥΣΙΕΣ (ΝΕΟΕΛΛΗΝΕΣ ΠΟΙΗΤΕΣ/ΤΡΙΕΣ & ΛΟΓΟΤΕΧΝΕΣ) σε μένα

τώρα να πώ ότι είναι τίποτα σπουδαίο ; όχι σε καμμία περίπτωση δεν το βέπω έτσι...
ως γεγονός που καταγράφεται στο blog μιας και ειμαι ο συγγραφέας του...ναί!


http://www.facebook.com/groups/111418325613720/



δεν θα βάλω δικά μου αλλά δύο λογοτεχνών που με εκφράζουν σε πολλά...













Α! Ρένο!!! Να ήξερες πόσο σε έχω λατρέψει μέσω των γραπτών σου!!!