Γιώργος Μ. Βουτσής: " Ο δικός μου Τσιτσάνης " Λάδια σε καμβά 50Χ70 εκ.

 Έχει μια ιστορία η δημιουργία αυτού του πίνακα αλλά... άλλη ώρα.

Τώρα να πω οτι είναι μια προσωπική (original) σύλληψη του θέματος, ένας προσωπικός,

δικός μου, Τσιτσάνης.

Γιώργος Μ. Βουτσής: " Ώχρα και πράσινο " - 2021 Λάδια σε καμβά 40Χ60 εκ.

 Στιγμές γαλήνης...

(Με φλας σε πρώτη φάση...)

Γιώργος Μ. Βουτσής: " Μετά τον άνθρωπο " - 2021 Λάδια σε καμβά 60Χ80 εκ.

 Μια σκέψη είναι με αρκετή δόση αλήθειας. Ίσως να μην είναι αυτά ακριβώς τα είδη, αλλά όποια και να επιβιώσουν θα είναι ελεύθερα να χαρούν, αυτά, τον απίθανο πλανήτη μας. Ο άνθρωπος θα έχει πάρει πασαπόρτι...

Είναι γεγονός ότι οι φωτογραφήσεις μου δεν είναι επαγγελματικές. Τα έργα χάνουν...

Γιώργος Μ. Βουτσής: " Ηλίας Βουτσής (- 1916) ο παππούς μου.

 Ηλίας Βουτσής του Μάρκου και της Ευγενίας Ανδρεαδάκη.
Καταγωγή από Αγία Παρασκευή του Τσεσμέ.
Για χάρη αυτού του λεβέντη χρησιμοποιώ το επίθετο Βουτσής (το πραγματικό μου).Έφυγε το 1916 νεότατος
από την γρίπη (από τους πρώτους) και είναι θαμμένος 
στο Ασμήνι Ιστιαίας.

Αυτονόητη πράξη να τον απαθανατίσω σε ζωγραφικό πίνακα.

Γιώργος Μ. Βουτσής (1953- ) : " Αύριο λέω να πάμε μια τσάρκα "

 

 

Αύριο λέω να πάμε μια τσάρκα
 
 
Αύριο λέω να πάμε μια τσάρκα,
θα είναι έκπληξη για σένα,
που υπομονετικά δεν ζήτησες τίποτα
όλο το καλοκαίρι.

Ένα ολόκληρο καλοκαίρι,
της υπομονής και της κατανόησης,
στα όρια της αγάπης
δεν χρειάζεται σκέψη.
 
Ναι, αύριο θα πάμε τσάρκα στ' ακρογιάλι
και το μεσημεράκι,
σ' ένα απόμερο τραπέζι
με καρό μπλε τραπεζομάντηλο,
θα πιούμε κρασάκι με θαλασσινά,

χαρούμενοι

χωρίς πολλές κουβέντες και αδιαφόρετα.
 
Μετά, το καφεδάκι.
Θα ατενίσουμε τον ήλιο, καθώς θα χάνεται
πέφτοντας βαριά στη θάλασσα,
και αυτή θα γίνεται μωβ.
 
Αύριο, λοιπόν, λέω να πάμε μια τσάρκα.

Γιώργος Μ. Βουτσής (1953- ) : " Το... μήνυμα "

 Δουλειά δεκαετίας και βάλε... τα αφήνω όπως είναι...

Tο... μήνυμα
      
Για κάποιους το πρωινό είναι
η αβάσταχτη συνέχεια
μιας τρομερής νύχτας,
εφιαλτικής, του πόνου
και του οδυρμού.
 
Νύχτας των ψευδαισθήσεων,
της στέρησης,
των καλοκαιρινών καταιγίδων
και της αφόρητης ζέστης
κάποιων Χριστουγέννων...
 
Νύχτες του κενού ορίζοντα
με τα αυλάκια τίγκα στο αίμα,
το αθώο, των χαμένων ζωών
χωρίς κατάληξη καμιά
παρά μόνο τα λασπόνερα.
 
Τους βλέπουμε δίπλα μας
να κουβαλάνε
το δυσβάστακτο φορτίο τους,
αλλά τους προσπερνάμε,
μέχρι να μας έρθει
το... μήνυμα.

Γιώργος Μ. Βουτσής (1953- ) : Ένα λυπηρό για τον πολιτισμό συμβάν...

 Πως αναρτάς κάτι ξένο... η πώς παρουσιάζεις ζωγραφικό έργο...χωρίς ουδεμία αναφορά στον δημιουργό!

Εντέχνως έχει περικοπεί το όνομα του ζωγράφου (το δικό μου δηλαδή...)

Αυτή η ανάρτηση έγινε στο fb (σε ομάδα που... αγαπάνε τη Χαλκίδα και... επιλεκτικά Χαλκιδαίους! )

Αντί να τονιστεί ότι πρόκειται για έργο Χαλκιδαίου ζωγράφου-λογοτέχνη και μάλιστα εν ζωή, τον εξαφάνισε στο άψε-σβήσε!.

Πως θα προχωρήσει αυτή η κοινωνία μπροστά;

Ειλικρινά δεν δίνω δεκάρα τσακιστή για το γεγονός και δεν θα ασχοληθώ με ανθρωπάκια, αλλά πρέπει να γίνονται γνωστά παρόμοια περιστατικά για να καταλαβαίνει κανείς την εμπάθεια και τη σκοπιμότητα και να είναι προσεκτικός.

Σημειωτέον ότι αυτή η... πετσοκομμένη ασπρόμαυρη έκδοση του έργου μου έλαβε 260 λάικ 28 κοινοποιήσεις και 7 σχόλια!

Εκ μέρους μου... ουδέν σχόλιον!

Ο πίνακας μου... ακολουθεί...

με το ποίημα "Πως να σε φτιάξω Χαλκίδα"

που προφανέστατα ενόχλησε...

Πώς να σε φτιάξω Χαλκίδα

............................

 

Πώς να σε φτιάξω Χαλκίδα

για να ομορφαίνεις τώρα το χαρτί;

Ούτε κι αυτό, το ψεύτικο,

αυτήν την ώρα δεν το μπορώ

και το γνωρίζεις το γιατί...

 

Δεν πρόσεξες και με κακές παρέες

τακίμιασες, έτσι επιπόλαια,

δεν τίμησες υπογραφές μα και συμβόλαια

μ' όλον τον κόσμο, τον αγνό,

που σ' αγαπούσε.

 

Παραδόθηκες στο χρήμα και στα λούσα,

μα σου αφαιρέσανε ζωή,

τα γέλια κι οι χαρές μόνο ταμπέλες,

μα μέσα μαύρη, λυπημένη, να πενθείς.

 

Γι' αυτό λοιπόν κι εγώ παρέα κάνω

μ’ εκείνη τη Χαλκίδα π' αγαπώ,

πανέμορφη, λιτά ντυμένη,

στο άσπρο και γαλάζιο νυφικό.

Υπήρξε και άλλο ποίημα που συνόδευε τον ίδιο πίνακα

που το δημοσίευσε ο Κωστής Δεμερτζής στην εβδομαδιαία

έκδοση της "Νέας Προοδευτικής Εύβοιας"...

Προφητική η εισαγωγή!

Γιώργος Μ. Βουτσής (1953- ) : " Ο ζωγράφος " - 2021 Λάδια σε καμβά 60Χ80 εκ.

 

Η πιο πρόσφατη δημιουργία μου.
Είναι αυτή η διαδικασία που μου δωρίζει απλόχερα
χαρά και αισιοδοξία.

........................

 

Γιώργος Μ. Βουτσής (1953- ): Δίρφυς- Φούτζιγιαμα μετ' επιστροφής. " Νέα Προοδευτική Εύβοια" (Φύλλο-898)

 Το " Φούτζιγιάμα " μου έχει, καθώς φαίνεται, και συνέχεια...

Το "παρέλαβε" ο Κωστής Δεμερτζής... κοιμάμαι ήσυχος.

Γιώργος Μ. Βουτσής (1953- ): Μοναχικό λιμάνι, κάπου στα Νότια της Ιαπωνίας. Δεκαετία '50.

 Συνεχίζοντας το ρομαντικό ταξίδι μου στην Ιαπωνία των περασμένων δεκαετιών, αυτή τη φορά σταμάτησα σε ένα μοναχικό λιμάνι στα νότια.
Η αίσθηση της μοναξιάς είναι έντονη , αλλά η λαμπρή απεικόνιση ουρανού και θάλασσας μαζί με τις ανθισμένες κερασιές και την αφίσα του θιάσου δίνουν μια χαρούμενη νότα. Ο φάρος και το πλοίο συμπληρώνουν το ονειρικό αυτό τοπίο.

Πρωτοτυπώντας, προσθέτω και μια φωτογραφία μου κατά την διάρκεια της δημιουργίας του έργου.

Γιώργος Μ. Βουτσής (1953- ): Φούτζι ( Λάδια : 60χ80 εκ.) - 2021

 Συνεχίζω το ζωγραφικό-φανταστικό μου ταξίδι στην Ιαπωνία.
Σε λίγο η Νανά θα με καλέσει για σάκε.
Δεν γνωρίζω πότε, και εάν, θα γυρίσουμε από αυτό το ταξίδι... 

Φούτζι ( Λάδια : 60χ80 εκ.) - 2021 

Γιώργος Μ. Βουτσής (1953- ): "Τιμή εισιτηρίου δραχμαί... δύο δεκάραι! (Νέα Προοδευτική Εύβοια 07 05 2021)

Από τα πολύ αγαπημένα μου γραπτά, ενθυμούμενος την παιδική μου ηλικία.
Τα "εντοπίζει", εύκολα, ο Κωστής Δεμερτζής και με τιμά δημοσιεύοντας τα.

Το σπιτάκι των παππούδων ήταν πίσω από το σπίτι μας. Χέρσο οικόπεδο, πλέον, κάποτε έσφυζε από ζωή... όταν υπήρχαν οι άνθρωποι του. Το ίδιο θα συμβεί και με τον πλανήτη μας όταν θα εξαφανιστεί, με μαθηματική ακρίβεια ο άνθρωπος. Τα φυτά θα πάρουν την εκδίκηση τους, δεν βιάζονται, και θα εξαφανίσουν τα πάντα. Υπερβολές; Δείτε το Πρίπριατ στο Τσέρνομπυλ! Η φύση επιβάλλεται σιγά-σιγά στις ανθρώπινες κατασκευές. Σε λίγα χρόνια θα υπάρχει μόνο φυτικό βασίλειο και αυτό μεταλλαγμένο από την ραδιενέργεια. Αν δεν παρθούν, ΤΩΡΑ, αποφάσεις για την σωτηρία του πλανήτη σε λίγο θα είναι αργά!

Ολοκληρώνοντας για το σπιτικό μας προσθέτω και έναν άλλο πίνακα, πρόσφατο, που δείχνει την θέα από το παράθυρο αριστερά, ανεβαίνοντας για το σπιτάκι των παππούδων. Ακριβώς ακεί που παίζει το παιδάκι (εγώ) με τα καραβάκια που έφτιαχνα από πιτίκι, στη θάλασσα της... λεκάνης!

"Το μοδιστράδικο της Μπέμπας"

Γιώργος Μ. Βουτσής (1953- ): Τα μπλε φώτα της Yokohama - Λάδια σε καμβά 60χ80 εκ.-2021

" Έχω κουραστεί με τη δύση, 

το φως της γρήγορα χάνεται και απλώνεται σκοτάδι.

Ψάχνω στην ανατολή την ομορφιά 

και έχω μπροστά μου ολόλαμπρες μέρες ".

Γιώργος Βουτσής

Στο πνεύμα των παραπάνω σκέψεων δημιούργησα δύο πίνακες με θέμα την Yokohama. Μαζί με τον άνθρωπό μου περιφερόμαστε απολαμβάνοντας τη φύση, τον αέρα και τον πολιτισμό της χώρας του Ανατέλλοντος Ηλίου.

Το έργο-έμπνευση για όλα αυτά είναι η αριστουργηματική ταινία, 

"Μια μέρα του καλοκαιριού"- "Still walking"-2008, του κορυφαίου Ιάπωνα σύγχρονου σκηνοθέτη, Χιροκάζου Κορεέντα. 

Ο καλός κινηματογράφος εμπνέει.

Από το soundtrack της ταινίας...

"Τα μπλε φώτα της Γιοκοχάμα"

" Blue lights of Yokohama"

.......................

Τα φώτα της πόλης είναι  λαμπερά,

Γιοκοχάμα! Μπλε φώτα, Γιοκοχάμα!

Είμαι τόσο ευτυχισμένη όταν είμαστε μόνοι...

Θέλω να ακούσω αυτά τα λόγια αγάπης από σένα.

Γιοκοχάμα, τα μπλε φώτα σου Γιοκοχάμα.

Περπατάμε μαζί, κινάμε για μακρυά... 

Μα εγώ μόνο λικνίζομαι, σαν βαρκούλα, σε θάλασσα πλατιά.

Λικνίζομαι απαλά στην δική σου αγκαλιά...

Μόνο τα βήματά μας,

μας ακολουθούν

δώσε μου ένα ακόμη τρυφερό φιλί.

Γιοκοχάμα, μπλε φώτα της Γιοκοχάμα.

Βαδίζω και... βαδίζω, ταλαντεύομαι

σαν ένα μικρό σκάφος στην αγκαλιά σου,

το άρωμα από τα αγαπημένα σου τσιγάρα.

Γιοκοχάμα, μπλε Φώτα της Γιοκοχάμα.

Αυτός θα είναι πάντα ο κόσμος μας.

 Bru Raito Yokohama

..................

Machi no akari ga totemo kire ine

Yokohama, bru raito Yokohama,

Anata to futari shiawase yo

Itsumo no you ni ai no kotoba wo

Yokohama, bru raito Yokohama,

Watashi ni kudasa i, anata kara

Aruitemo, aruitemo, kobune no you ni,

Watashi wa yureette, yurete anata no ude, no naka

Ashioto dake ga tsuite kuru no yo

Yokohama, bru raito Yokohama,

Yasashi, i kuchizuke, mou ichido.

Aruitemo, aruitemo, kobune no you ni,

Watashi wa yureette, yurete anata no ude no naka

Anata no suki na tabako no kaori

Yokohama, bru raito Yokohama.

Futari no. sekai i,  itsu made mo.

 

 

Γιώργος Μ. Βουτσής (1953- ): My love Jazz - Λάδια σε καμβά 60χ80 εκ.

 Με τόσες αναφορές, κατά διαστήματα, στον Paul Bley κυρίως, ήταν αδύνατο να αντισταθώ στον πειρασμό να φτιάξω ένα πίνακα με τον αγαπημένο μου Jazz πιανίστα. Από ασπρόμαυρη φωτογραφία του άλμπουμ " Not Two Not One " -1999 με τους (από αριστερά προς τα δεξιά)  Garry Peacock (bass) (1935-2020) , Manfrend Eicher (producer and E.C.M. Records owner), Paul Motian (drums) (1931-2011) and Paul Bley (piano) (1932-2016). Όλοι νεκροί πλέον αλλά... έχει καμιά σημασία αυτό;

Γιώργος Μ. Βουτσής (1953- ): Ο Μάρκος ναύτης-ταχυδρόμος (Θεσσαλονίκη-1939)

 Σχόλια στο συγκεκριμένο έργο θα προσθέσω αργότερα... Τώρα πάω για καμβάδες :)

Με τον Μάρκο θα βαδίσουμε αρκετά ακόμη μαζί... ζωγραφικά, γιατί μπορεί να έχει φύγει αλλά είναι ο καλλίτερος μου φίλος.

Γιώργος Μ. Βουτσής (1953- ): Ο πατέρας μου στα στρατόπεδα συγκέντρωσης στη Β. Αφρική. Λάδια σε καμβά 60χ80 εκ.

  Τους έκλεισαν λοιπόν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης αιχμαλώτων στη 
Β. Αφρική εν συντομία "σύρματα".
Προτού να χαθούν οι φωτογραφίες του Μάρκου, το μοναδικό του περιουσιακό στοιχείο, θυμόμουν πολύ καλά μια φωτογραφία που απ' το λαιμό του κρεμόταν ένα τσίγκινο ταμπελάκι με το νούμερο 1. 

Μου τις έδειχνε τα πρωινά της Κυριακής όταν χουζουρεύαμε μαζί στο μεγάλο κρεβάτι. Μετά συνέχιζε ιστορίες από τον πόλεμο. 

Τότε δεν τον ρώτησα τι σήμαινε το νούμερο, μικρό παιδάκι, και έκτοτε ποτέ καθώς πάρα πολλά χρόνια μετά έμαθε την απώλεια των φωτογραφιών του. 

Τραγικό! Να έχεις ως μοναδικές, υπερπολύτιμες αναμνήσεις, καμιά κατοσταριά φωτογραφίες και αυτές να χαθούν. Σα να χάνεις το διαβατήριο σου σε ξένη χώρα που δεν υπάρχει ελληνικό προξενείο.

Τέλος πάντων, με την απεικόνιση της θύμησης της φωτογραφίας ο Μάρκος την "ξαναβρίσκει"... κάτι είναι κι αυτό. 
Λάδια σε καμβά 60χ80 εκ.

Γιώργος Μ. Βουτσής (1953- ): Στη Γιοκοχάμα - 2021

 

Σε αυτή την καταπληκτική χώρα δεν πάτησα το πόδι μου. 

Οι ευκαιρίες πάμπολλες αλλά... τζίφος.
Φοβερή χώρα, υψηλότατο πολιτιστικό επίπεδο . 

Με την φαντασία μου πήρα τη Νανά και πήγαμε.
Πάντα ήθελα λίγο ύψος παραπάνω και εδώ του έδωσα και κατάλαβε!
Ο Γιώργος και η Νανά στη Γιοκοχάμα λοιπόν.
Λάδια σε καμβά 60χ80 εκ. Φρέσκα τα κουλούρια!

Συνοδεύεται αρμονικά με το τραγούδι Blue Lights of Yokohama-1970

Γιώργος Μ. Βουτσής (1953- ): Συνοικισμός Καράμπαμπα στα 1937 - 2021

 Μετά την Ευβοϊκή απεικόνιση της Χαλκίδας , της ανέγγιχτης από την αισθητική και αγάπη του μεταπολέμου, σας παρουσιάζω τον τελευταίο μου πίνακα, τον σημαντικότερο, τον Καράμπαμπα του 1937. Είναι η συνοικία που γεννήθηκα και το σπίτι μου το μεσαίο στην ανηφόρα αριστερά, μπροστά από το διώροφο. Δύο επισημάνσεις: Είναι ζωγραφική από φωτογραφία και όχι φωτογραφία (εννοώ ότι έχω κάνει μικρές παρεμβάσεις αισθητικής αλλά όχι ουσιώδεις που να αλλοιώνουν την φυσιογνωμία του τοπίου) ΚΑΙ η φωτογράφιση αδικεί λίγο το έργο (όπως και όλα τα έργα μου μέχρι στιγμής, αλλά δεν είμαι φωτογράφος)

Καράμπαμπας-1937   Λάδια σε καμβά 120χ80 εκ.

Με τιμά η ανάρτηση στην "Προοδευτική Εύβοια" και ο σχολιασμός από τον Κωστή Δεμερτζή. Ο καθένας μας έχει τις δικές του μνήμες.

Γιώργος Μ. Βουτσής (1953- ) : Ο Πέτρος της Μυκόνου και ο Θοδωρής - Λάδια σε καμβά 60χ80 εκ. - 2021

 Δεν έχω πάει ποτέ στη Μύκονο. Σκεφτόμουν... τι αξίζει από ένα τέτοιο νησί; Πιστεύω οι ατόφιοι κάτοικοι, οι αέρηδες, το φυσικό κάλλος και βεβαίως ο Πέτρος Α' ο πελεκάνος. Την έχουν καταντήσει πλέον τα "σώματα" και οι λεφτάδες, ιδιωτική βίλλα... εντάξει σταματώ. 
Κάθισα και ζωγράφισα τον Πέτρο λοιπόν με τον Θοδωρή που τον λάτρεψε και τον φρόντισε για χρόνια, αφού το 1955 του τον έδωσε ο σωτήρας του Αντώνης Χαριτόπουλος. 
Ο Πέτρος πέθανε το 1985. Πήγε από τροχαίο ατύχημα. Τον πάτησε κατά λάθος τροχοφόρο!

Γιώργος Μ. Βουτσής : " Πώς να σε φτιάξω Χαλκίδα "

 

 

Πώς να σε φτιάξω Χαλκίδα
 

Πώς να σε φτιάξω Χαλκίδα
για να ομορφαίνεις τώρα το χαρτί;
Ούτε κι αυτό, το ψεύτικο,
αυτήν την ώρα δεν το μπορώ
και το γνωρίζεις το γιατί...
 
Δεν πρόσεξες και με κακές παρέες
τακίμιασες, έτσι επιπόλαια,
δεν τίμησες υπογραφές μα και συμβόλαια
μ' όλον τον κόσμο, τον αγνό,
που σ' αγαπούσε.
 
Παραδόθηκες στο χρήμα και στα λούσα,
μα σου αφαιρέσανε ζωή,
τα γέλια κι οι χαρές μόνο ταμπέλες,
μα μέσα μαύρη, λυπημένη, να πενθείς.
 
Γι' αυτό λοιπόν κι εγώ παρέα κάνω
μ’ εκείνη τη Χαλκίδα π' αγαπώ,
πανέμορφη, λιτά ντυμένη,
στο άσπρο και γαλάζιο νυφικό.