Γιώργος Μ. Βουτσής (1953- ) : " Όμορφος κόσμος " Μια δημοσίευση της "Νέας Προοδευτικής Εύβοιας"

Το ανήρτησε, κι αυτό, ο Κωστής Δεμερτζής, 

εκπλήσσοντας με, ευχάριστα! 

24/09/2021

Γιώργος Μ. Βουτσής (1953- ) : "Χάρτινα καραβάκια"

Ανεκτίμητες οι παιδικές μνήμες!

Μας συντροφεύουν σε όλη μας τη ζωή και ειδικά αυτές που αναφέρονται σε αγαπημένες, ιερές σκιές πλέον,όπως του πατέρα.

Εκείνες τις εποχές δεν υπήρχε ηλεκτρικό φως και το ρόλο αυτό αναλάμβανε η λάμπα πετρελαίου. Τα βράδια μαζευόμασταν γύρω από το τραπέζι, στο μέσον η λάμπα, και παίζαμε "βεζύρη" με κοχύλια που είχαμε  μαζέψει ο πατέρας και εγώ στην απογευματινή μας βόλτα, στην παραλία "Ροδιές", εκεί, που φτιάχναμε χάρτινα καραβάκια.

Χάρτινα καραβάκια  
.................. 


Τα Φθινοπωρινά Κυριακάτικα απομεσήμερα
συνηθίζαμε να πηγαίνουμε
ένα περίπατο με τον πατέρα.
Του έδινα με εμπιστοσύνη
το χεράκι μου
και τον άφηνα να με οδηγεί.

Πολύ όμορφο και συνάμα άγριο,
τότε,
το τοπίο στην παραλία "Ροδιές".
Σχηματισμοί βράχων μέσα στη θάλασσα
και στην παραλία ,
πολλές μικρές ζεστές λιμνούλες.

Ο φίλος ήλιος αντανακλούσε
στις επιφάνειες
και το δροσερό αγέρι
μας θύμιζε την λυτρωτική αγάπη
της φύσης!

Εκεί παίζαμε και κάναμε μπάνιο
τα μικρά παιδιά με ασφάλεια
και γλιτώναμε εκείνο το
" μην πάτε στα βαθιά θα πνιγείτε ! "
Τσαλαβουτούσαμε σαν μικρά καβουράκια!

Μα τώρα το καλοκαίρι πέρασε
και με τον πατέρα κάναμε άλλα πράγματα.
Φτιάχναμε μικρά χάρτινα καραβάκια,
τα ρίχναμε στο νερό
και με ευδαίμονη ματιά
τα βλέπαμε να απομακρύνονται...

Κάποια στιγμή
τα χάναμε από τα μάτια μας.
Άλλα γιατί άντεχαν και συνέχιζαν το ταξίδι
και άλλα γιατί διαλύονταν στο νερό...
Ακριβώς όπως και οι ζωές μας...

Γ/Β Στην μνήμη του πατέρα μου Μάρκου.

Έργο μου. Λάδια σε καμβά 50χ60 εκ. - 2019

Γιώργος Μ. Βουτσής (1953- ) : Ένα λυπηρό για τον πολιτισμό συμβάν...

 Πως αναρτάς κάτι ξένο... η πώς παρουσιάζεις ζωγραφικό έργο...χωρίς ουδεμία αναφορά στον δημιουργό!

Εντέχνως έχει περικοπεί το όνομα του ζωγράφου (το δικό μου δηλαδή...)

Αυτή η ανάρτηση έγινε στο fb (σε ομάδα που... αγαπάνε τη Χαλκίδα και... επιλεκτικά Χαλκιδαίους! )

Αντί να τονιστεί ότι πρόκειται για έργο Χαλκιδαίου ζωγράφου-λογοτέχνη και μάλιστα εν ζωή, τον εξαφάνισε στο άψε-σβήσε!.

Πως θα προχωρήσει αυτή η κοινωνία μπροστά;

Ειλικρινά δεν δίνω δεκάρα τσακιστή για το γεγονός και δεν θα ασχοληθώ με ανθρωπάκια, αλλά πρέπει να γίνονται γνωστά παρόμοια περιστατικά για να καταλαβαίνει κανείς την εμπάθεια και τη σκοπιμότητα και να είναι προσεκτικός.

Σημειωτέον ότι αυτή η... πετσοκομμένη ασπρόμαυρη έκδοση του έργου μου έλαβε 260 λάικ 28 κοινοποιήσεις και 7 σχόλια!

Εκ μέρους μου... ουδέν σχόλιον!

Ο πίνακας μου... ακολουθεί...

με το ποίημα "Πως να σε φτιάξω Χαλκίδα"

που προφανέστατα ενόχλησε...

Πώς να σε φτιάξω Χαλκίδα

............................

 

Πώς να σε φτιάξω Χαλκίδα

για να ομορφαίνεις τώρα το χαρτί;

Ούτε κι αυτό, το ψεύτικο,

αυτήν την ώρα δεν το μπορώ

και το γνωρίζεις το γιατί...

 

Δεν πρόσεξες και με κακές παρέες

τακίμιασες, έτσι επιπόλαια,

δεν τίμησες υπογραφές μα και συμβόλαια

μ' όλον τον κόσμο, τον αγνό,

που σ' αγαπούσε.

 

Παραδόθηκες στο χρήμα και στα λούσα,

μα σου αφαιρέσανε ζωή,

τα γέλια κι οι χαρές μόνο ταμπέλες,

μα μέσα μαύρη, λυπημένη, να πενθείς.

 

Γι' αυτό λοιπόν κι εγώ παρέα κάνω

μ’ εκείνη τη Χαλκίδα π' αγαπώ,

πανέμορφη, λιτά ντυμένη,

στο άσπρο και γαλάζιο νυφικό.

Υπήρξε και άλλο ποίημα που συνόδευε τον ίδιο πίνακα

που το δημοσίευσε ο Κωστής Δεμερτζής στην εβδομαδιαία

έκδοση της "Νέας Προοδευτικής Εύβοιας"...

Προφητική η εισαγωγή!

Γιώργος Μ. Βουτσής : " Πώς να σε φτιάξω Χαλκίδα "

 

 

Πώς να σε φτιάξω Χαλκίδα
 

Πώς να σε φτιάξω Χαλκίδα
για να ομορφαίνεις τώρα το χαρτί;
Ούτε κι αυτό, το ψεύτικο,
αυτήν την ώρα δεν το μπορώ
και το γνωρίζεις το γιατί...
 
Δεν πρόσεξες και με κακές παρέες
τακίμιασες, έτσι επιπόλαια,
δεν τίμησες υπογραφές μα και συμβόλαια
μ' όλον τον κόσμο, τον αγνό,
που σ' αγαπούσε.
 
Παραδόθηκες στο χρήμα και στα λούσα,
μα σου αφαιρέσανε ζωή,
τα γέλια κι οι χαρές μόνο ταμπέλες,
μα μέσα μαύρη, λυπημένη, να πενθείς.
 
Γι' αυτό λοιπόν κι εγώ παρέα κάνω
μ’ εκείνη τη Χαλκίδα π' αγαπώ,
πανέμορφη, λιτά ντυμένη,
στο άσπρο και γαλάζιο νυφικό.

Γιώργος Μ. Βουτσής : " Η πόλη του πορθμού "

Η πόλη του πορθμού

 

Το μυαλό μου σμιλεύτηκε εκεί,

στην πόλη του πορθμού

με τις δροσερές λιακάδες

τον γρέγο και τα ρέματα.

 

Τα αρωματικά της παραλίας

χρωμάτισαν τις αρχικές μου εικόνες

και ο ήχος των καραβομηχανών

έδιναν κίνηση στο φανταστικό.

 

Με ζάλιζε το πριν με το παρόν,

απ' τη μια τ' απομεινάρια και το κάστρο

κι' απ' την άλλη

τα κομψοτεχνήματα της παραλίας

που στοίχειωσαν εκεί στο "Στρογγυλό" *.

 



*Στρογγυλό: 
Μία ημικύκλια προβολή της παραλίας μπροστά στο ξενοδοχείο "Παλίρροια)

 

Γιώργος Μ. Βουτσής : "Το σπίτι στην ανηφοριά" (Το πατρικό μου που δεν υπάρχει πλέον)

Το ποίημα που αγαπώ πιο πολύ, μαζί με τα "Χάρτινα καραβάκια".
(Η συμπλήρωση του κενού, που γράφω παρακάτω, είναι ο πίνακας,λάδια σε καμβά, προσπαθώντας να "αναστηλώσω" τις αναμνήσεις.)

Είναι ένα ποίημα που, πριν χρόνια, το έγραψα "απνευστί" και η "Προοδευτική Εύβοια¨ πρώτα με τον Δημήτρη Δεμερτζή (δύο φορές) και τώρα με τον αγαπητό γιο του Κωστή με τιμούν με την ανάρτηση του. 
Είναι γραμμένο με συναισθηματική φόρτιση, άρα αληθινό. 
Αυτό το κρατάω... 
Η οποιαδήποτε δημιουργία αν δε "βιώνεται" τότε είναι άψυχη, νεκρή.

Γιώργος Μ. Βουτσάς : " Αγνοούμαι... " - Μνήμη Δημήτρη Δεμερτζή (1926-2020)

Η κ. Παναγιώτα Παπαϊωαννου  τίμησε το ποίημα μου αποδίδοντας το "α καπέλα" με την υπέροχη φωνή της και την μοναδική αυτή ικανότητα απόδοσης. Την ευχαριστώ!

Αγνοούμαι...
      ............................

Αγνοούμαι
στην έρημο Ατακάμα της Χιλής,
κόκαλα, μόνο κόκαλα,
 εδώ και εκεί σπαρμένα...

Στο Βαλπαραΐσο 
το σκουριασμένο σκαρί βίραρε τις άγκυρες
και χάθηκε στο σύθαμπο.

Αγνοούμαι
στις θάλασσες της Αργεντινής,

εκεί, 
με αλυσίδες στον βυθό, για να μην αποδράσω...

Λιποθυμά στις πλατείες η μάνα μου
κράζοντας τ' όνομα μου 
με μια φωτογραφία στα ξυλιασμένα χέρια της.

Δεν θα επιστρέψω,
δεν θα τους ξαναδώ, 
θα ζω όμως
μες το μυαλό και την καρδιά τους.

..............................................

...........................................................................................

Η έρημος Ατακάμα στη βόρεια Χιλή είναι το πιο ξηρό μέρος στη Γη.

Το περίφημο «Χέρι της Ερήμου» ή αλλιώς Mano del Desierto δεσπόζει στην έρημο Ατακάμα.

Βρίσκεται 75 χιλιόμετρα νότια της πόλης της Αντοφαγάστα και είναι δημιουργία του χιλιανού γλύπτη Mario Irarrázabal.

Η γιγάντια παλάμη είναι κατασκευασμένη από σίδηρο και τσιμέντο ύψους περίπου 11 μέτρων, η οποία φαίνεται να ξεπροβάλλει μέσα από την άμμο.

Το γλυπτό εγκαινιάστηκε στις 28 Μαρτίου του 1992 και δημιουργήθηκε προς τιμήν των θυμάτων της αδικίας και των βασανιστηρίων, κατά τη διάρκεια του στρατιωτικού καθεστώτος στη Χιλή.

 

Γιώργος Μ. Βουτσάς: " Θάμπωμα… "

 Χωρίς λόγια εδώ... Πολύ προσωπικές οι σκέψεις.

Θάμπωμα

Παρέα με τις σκέψεις...
Θυμάσαι 

το πράσινο στις στάσεις,
το καλογυαλισμένο νίκελ 

στην κουπαστή των αραγμένων πλοίων,
το σφύριγμα του αγέρα 

καθώς περνούσες την γέφυρα

και κοιτούσες το νερό

να τρέχει πότε πάνω-κάτω.

Θυμάσαι

τις ατέλειωτες βόλτες

σε μια παραλία κοσμοπλημύρα

τα γέλια, τις χαρές!
 
Θαμπά πλέον όλα,
χάνονται

ανήμπορος να κρατήσεις,
έστω κάτι, 

απ' όλα αυτά που νόμιζες
με σιγουριά, δικά σου.
 
Όλα θα φύγουν μαζί σου.
Μόνο εσύ,
μόνο εσύ που τα ξέρεις, τα έζησες,
θα τα διηγείσαι στα άστρα.

Έργο μου, λάδια σε καμβά 100Χ120 εκ. με εικόνες από την πόλη που πλέον... θάμπωσε.